Billet simple pour l'Alaska

Retour à la liste des billets

Troisième chapitre 02/09/2018

c6643722b565a94d.jpeg

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Cur deinde Metrodori liberos commendas? Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Duo Reges: constructio interrete. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Si enim, ut mihi quidem videtur, non explet bona naturae voluptas, iure praetermissa est; Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis.


An nisi populari fama? Tenent mordicus. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Atque ut a corpore ordiar, videsne ut, si quae in membris prava aut debilitata aut inminuta sint, occultent homines? Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Si longus, levis; Quos qui tollunt et nihil posse percipi dicunt, ii remotis sensibus ne id ipsum quidem expedire possunt, quod disserunt. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.


Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? E quo efficitur, non ut nos non intellegamus quae vis sit istius verbi, sed ut ille suo more loquatur, nostrum neglegat. Itaque homo in primis ingenuus et gravis, dignus illa familiaritate Scipionis et Laelii, Panaetius, cum ad Q. Eamne rationem igitur sequere, qua tecum ipse et cum tuis utare, profiteri et in medium proferre non audeas? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quid paulo ante, inquit, dixerim nonne meministi, cum omnis dolor detractus esset, variari, non augeri voluptatem? Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat?


Quod quidem mihi si quando dictum est-est autem dictum non parum saepe-, etsi satis clemens sum in disputando, tamen interdum soleo subirasci. At habetur! Et ego id scilicet nesciebam! Sed ut sit, etiamne post mortem coletur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Restant Stoici, qui cum a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus aliis easdem res secuti sunt. Rationis enim perfectio est virtus; Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Illa enim, quae prosunt aut quae nocent, aut bona sunt aut mala, quae sint paria necesse est. Itaque quantum adiit periculum! ad honestatem enim illum omnem conatum suum referebat, non ad voluptatem. Cur deinde Metrodori liberos commendas? Gerendus est mos, modo recte sentiat.


Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Nihil ad rem! Ne sit sane; Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Et quod est munus, quod opus sapientiae? Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. At eum nihili facit; Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis, ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus. Aut etiam, ut vestitum, sic sententiam habeas aliam domesticam, aliam forensem, ut in fronte ostentatio sit, intus veritas occultetur?


Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Prioris generis est docilitas, memoria; Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Atque haec contra Aristippum, qui eam voluptatem non modo summam, sed solam etiam ducit, quam omnes unam appellamus voluptatem. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Manebit ergo amicitia tam diu, quam diu sequetur utilitas, et, si utilitas amicitiam constituet, tollet eadem. Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam.


Hic ambiguo ludimur. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Quae ista amicitia est? Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Illi enim inter se dissentiunt. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur? Nulla erit controversia. Ea possunt paria non esse. Itaque eo, quale sit, breviter, ut tempus postulat, constituto accedam ad omnia tua, Torquate, nisi memoria forte defecerit. Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Quare attendo te studiose et, quaecumque rebus iis, de quibus hic sermo est, nomina inponis, memoriae mando;


Ne seges quidem igitur spicis uberibus et crebris, si avenam uspiam videris, nec mercatura quaestuosa, si in maximis lucris paulum aliquid damni contraxerit. Atque hoc dabitis, ut opinor, si modo sit aliquid esse beatum, id oportere totum poni in potestate sapientis. Atque etiam valítudinem, vires, vacuitatem doloris non propter utilitatem solum, sed etiam ipsas propter se expetemus. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Huic ego, si negaret quicquam interesse ad beate vivendum quali uteretur victu, concederem, laudarem etiam; In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Te autem hortamur omnes, currentem quidem, ut spero, ut eos, quos novisse vis, imitari etiam velis.


Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Tu quidem reddes; Atque etiam ad iustitiam colendam, ad tuendas amicitias et reliquas caritates quid natura valeat haec una cognitio potest tradere. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Comprehensum, quod cognitum non habet? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur.


Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.


Poster un commentaire


Commentaires

odette Le 02/09/2018 18:36 Signaler

Un roman parfaitement bien narré, vivement la suite !!!


Alice Le 02/09/2018 15:39 Signaler

Vite la suite


julien Le 02/09/2018 15:38 Signaler

Je ne m'attendais pas à ça !